อ่านเขา...อ่านเรา

อ่านความ ตามภาษา ไม่พาคิด
อ่านรู้จิต ปรุงอยู่ รู้เถิดหนา
พองพอง ยุบอยู่ ดูเข้ามา
รู้เวลา ปัจจุบัน ทันตามปรุง

อ่านหรือฟัง ใด ๆ

เวลาอ่านหรือ ฟัง ใด ๆ ให้มี"สติ"
เขาชม ต้องดูรู้ที่ใจว่า...พอง ๆ หรือเฉย ๆ
เขาด่า ...ดูรู้ที่ใจว่า ... ฟุบ ๆ หรือเฉย ๆ
อาการพอใจ ไม่พอใจ พอง ๆ ยุบ ๆ คือ "อาการของใจ"ที่ต้องคอย "รู้" ๆๆๆๆ
เป็นการฝึกจิตที่ดี

...ในที่สุด จิตของเราจะตั้งมั่น เกิดสมาธิ เกิดความสุข สงบเย็นจากภายใน เมื่อทุกสิ่งกระทบกับใจของเรา
ลองทำดูนะแล้วจะรู้กับตนเองจริง ๆ

เพียง"รู้"ดูกายใจ

กายขยับเขยื้อนเคลื่อนไป ให้ใจรู้
ใจตามดูอาการจิต ไม่คิดหนอ
เพียง"รู้"ดูกายใจ แค่นั้นพอ
สติก่อเกิดอยู่ คู่ชีวิน